In de New York Times een bijdrage van een voormalige ‘maximiser‘. Iemand die de perfecte keuze wil maken en veel tijd spendeerde aan het verzamelen van informatie om dat te bereiken.
Beter niet. Herbert Simon kwam met het portmonteau satisfice als samentrekking van satisfy en suffice. Het voldoet en is bevredigend. Stop met verder zoeken.
Maar als het gaat om de vervoerskeuze zal de auto-industrie en handlangers er alles aan doen om bij de keuze voor de auto uit te komen. Het voldoet en is bevredigend. Ervoor kiezen om geen auto te bezitten is dat alleen in omstandigheden waarin je je dat kan veroorloven. Of domweg omdat je je geen auto kan veroorloven.
Als je eenmaal ervoor hebt gekozen om geen auto te bezitten moet je vaak keuzes maken hoe je reist. Als je een maximiser bent kan je veel tijd spenderen aan het puzzelen met dienstregelingen en dat compliceren door te vergelijken met de kosten van een auto huren.
Maar met satificing als keuzestrategie kom je doorgaans uit op het nemen van de fiets naar een NS-station. Is er geen station bij de bestemming dan een ov-fiets voor het laatste stuk. Als het te ver is om te fietsen vanaf het station een bus. Eventueel een taxi. Of als het gaat om een afspraak op een industrieterrein ofzo een GreenWheels van het station en weer terug.
Het gaat erom dat beleidsmakers bewust de omgeving zo inrichten dat je met satisfycing het aanschaffen van een auto uitstelt. Zoals een student die een ov-studentenkaart heeft. Die zal geen auto aanschaffen, behalve in Zeeland en dergelijke waar je al snel ver van een goede ov-verbinding woont. Af die ideologisch gemotiveerde die geen auto aanschaft omdat het zo vervuilend is.
